Antygona - pełny tekst tragedii Sofoklesa
- Panie! ty nieszczęść masz wielkie zasoby,
- Bo jedne dźwigasz w twych rękach nieszczęsnych,
- A drugie ujrzysz niebawem w twym domu.
- Czyż ja nie na dnie już nieszczęścia głębi?
- Nie masz już żony; syna twego matka
- Właśnie na swoje targnęła się życie.
- Nieubłagana przystani, hadesie,
- Gdzież koniec moich boleści?
- O! znowu nowe ten niesie
- Godzące w serce mi wieści.
- W męża, co legł już, wtórym godzisz ciosem,
- Złowrogim słowem i głosem.
- Biada! Nieszczęście z nieszczęścia się sączy,
- Z synem śmierć żonę mi łączy.
- Widzieć to możesz, dom stoi otworem.
- Złe się jak burza nade mną zerwało,
- Nie widzę końca mej męce;
- Syna zmarłego dźwigałem ja w ręce,
- A teraz żony martwe widzę ciało,
- O, biada! matczyna
- Rozpacz dognała już syna.
- Zranionej ciężko nocą zaszły oczy,
- U stóp ołtarza zajękła nad zgonem
- Niegdyś chwalebnym syna Megareusa
- I nad Haimonem, a wreszcie przekleństwa
- Tobie rzuciła ciężkie, dzieciobójcy.
- Groza mną trzęsie. Przecz mieczem nikt w łono
- Ciosu mi śmierci nie zada?
- O, ja nieszczęsny! O biada mi, biada!
- W toń nieszczęść sunę spienioną.
- W konaniu jeszcze za te wszystkie zgony
- Na twoją głowę miotała przekleństwa.
- Jakimże ona skończyła sposobem?
- Żelazo w własnej utopiła piersi,
- Słysząc o syna opłakanym końcu.
- O biada! Win mi nie ujmie nikt inny,
- Nie ujmie męki ni kaźni!
- Ja bo nieszczęsny, ja twej śmierci winny.
- Nuże o słudzy, wiedźcie mnie co raźniej,
- Nie mierżę, ja, co mniej jestem jak niczym!
- Zysku ty szukasz, jestli zysk w nieszczęściu.
- Bo lżejsza klęska, co nie gnębi długo.
- Błogosławiony dzień ów, który nędzy
- Kres już ostatni położy.
- Przybądź, o przybądź co prędzej,
- Niechbym nie ujrzał jutrzejszej już zorzy!
- To rzecz przyszłości, dla obecnej chwili
- Trza działać; tamto obmyślić – rzecz bogów.
- Wszystkie pragnienia w tym jednym zawarłem.
- O nic nie błagaj, bo próżne marzenia,
- By człowiek uszedł swego przeznaczenia.
- Wiedźcie mnie, sługi, uchodźcie stąd ze mną,
- Mnie, który syna zabiłem wbrew woli
- I tamtą. Biada! Aż w oczach mi ciemno.
- Dokąd się zwrócić, gdzie spojrzeć w niedoli?
- Wszystko mi łamie się w ręku,
- Nad szczęścia błysk, co złudą mar,
- Najwyższy skarb – rozumu dar.
- A wyzwie ten niechybny sąd,
- Kto bogów lży i wali rząd.
- I ześlą oni swą zemstę i kary
- Na pychę słowa w człowieku,
- I w klęsk odmęcie – rozumu i miary
- W późnym nauczą go wieku.
Tekst jest własnością publiczną (public domain).
Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16
Zobacz też inne materiały
» Rozważania o naturze ludzkiej na podstawie utworów literackich.
» Tragizm bohaterów Antygony
» Cechy tragedii antycznej na podstawie Antygony Sofoklesa.
» Streszczenie Antygony Sofoklesa
» Krztałtowanie rzeczywistości czy poddanie się jej?
» Stosunek panującego do podwładnych naczelnym problemem "Antygony" Sofoklesa
» Charakterystyka Antygony
» Charakterystyka Kreona
» Słynne cytaty z Antygony Sofoklesa
» Schemat tragedii greckiej na przykładzie twórczości Sofoklesa
Komentarze
-
Jeszcze nie ma komentarzy.
Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.
Sofokles
Sofokles to obok Ajschylosa i Eurypidesa największy tragik starożytnej Grecji. Urodzony w 496 roku p.n.e. w gminie Kolonos (na przedmieściach Aten) w Attyce w bogatej rodzinie kupieckiej. Inne źródła podają, iż urodził się rok wcześniej w rodzie arystokratycznym. Sofoklesa kształcono od dzieciństwa w myśl zasady kalokagatia, polegającej na harmonijnym łączeniu zalet duchowych z cielesnymi. Tak więc młody Grek uczył się muzyki, tańca, gimnastyki, poznawał twórczość wielkich poetów. W wieku 16 lat wybrany do chóru chłopców opiewającego zwycięstwo pod Salaminą. Był aktorem oraz twórcą dramatów. Pierwszy raz stanął do zawodów dionizyjskich w wieku 28 lat i od razu otrzymał główną nagrodę pokonując nawet samego Ajschylosa. Zarówno za życia jak i po śmierci był czczony przez współobywateli jak bohater. Rozkwit jego twórczości miał miejsce za rządów jego przyjaciela Peryklesa. Sofokles podobno dożył sędziwej starości - zmarł w wieku 90 lat w 406 roku p.n.e.
źródło: Wikipedia
» Strona główna: Sofokles
Szukaj
Sofokles - artykuły:
- Rozważania o naturze ludzkiej na podstawie utworów literackich.
- Tragizm bohaterów Antygony
- Cechy tragedii antycznej na podstawie Antygony Sofoklesa.
- Streszczenie Antygony Sofoklesa
- Krztałtowanie rzeczywistości czy poddanie się jej?
- Stosunek panującego do podwładnych naczelnym problemem "Antygony" Sofoklesa
- Charakterystyka Antygony
- Charakterystyka Kreona
- Antygona - pełny tekst tragedii Sofoklesa
- Słynne cytaty z Antygony Sofoklesa
- Schemat tragedii greckiej na przykładzie twórczości Sofoklesa
- Kultura starożytna jako źródło kultury europejskiej - konspekt
- Antygona - streszczenie
- Przeznaczenie w Antygonie Sofoklesa
Pokrewne serwisy
Język polski-autorzy
- Adam Mickiewicz
- Albert Camus
- Aleksander Kamiński
- Bolesław Leśmian
- Bolesław Prus
- Bruno Schulz
- Czesław Miłosz
- Eliza Orzeszkowa
- Fiodor Dostojewski
- Franz Kafka
- Gabriela Zapolska
- Gustaw Herling-Grudziński
- Hanna Krall
- Henryk Sienkiewicz
- Ignacy Krasicki
- Jan Andrzej Morsztyn
- Jan Kasprowicz
- Jan Kochanowski
- Jan Twardowski
- Johann Wolfgang von Goethe
- John Ronald Reuel Tolkien
- Joseph Conrad
- Julian Przyboś
- Julian Tuwim
- Julian Ursyn Niemcewicz
- Juliusz Słowacki
- Krzysztof Kamil Baczyński
- Leopold Staff
- Mikołaj Rej
- Molier
- Sofokles
- Stanisław Wyspiański
- Stefan Żeromski
- Sławomir Mrożek
- Tadeusz Borowski
- Tadeusz Różewicz
- William Shakespeare, Szekspir
- Witkacy - Stanisław Ignacy Witkiewicz
- Witold Gombrowicz
- Władysław Broniewski
- Władysław Stanisław Reymont
- Zbigniew Herbert
- Zofia Nałkowska
- Zygmunt Krasiński
Subskrypcja
Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!